Op 15 december 1990 vond een historisch endurancemoment plaats in in de Oranje Nassau Mavo te Bilthoven: de vereniging Dutch Endurance Riders (DER) hield haar oprichtingsvergadering. Zo’n veertig lange afstand enthousiastelingen meldden zich aan als lid van de DER.
Een eerste vergeefse oprichtingspoging vond plaats op 3 november 1990, waarna diverse wijzigingen in statuten etc nog plaatsvonden.Vanaf 15 december functioneerde de DER, met als bestuur de leden van de Nederlandse Ruiter Sport Vereniging (NRSV) die zich sterk hadden gemaakt voor afscheiding van deze meer recreatief ingestelde vereniging.
Dat ook als begindatum nogal eens mei 1991 genoemd wordt komt doordat toen de statuten officieel gepasseerd zijn. De DER, met aanvankelijk ongeveer 40 leden, werd lid van de Nederlandse Bond van Rij- en Jachtverenigingen (NBVR), die in 2002 fuseerde tot de KNHS samen met drie andere verenigingen:
de Koninklijke Nederlandse Federatie van Landelijke Rijverenigingen en Ponyclubs (KNF), de Nederlandse Katholieke Bond van Landelijke Rijverenigingen en Ponyclubs (NKB) en de Nederlandse Pony- en Paardenclub (NPC).
Van deze verenigingen was de KNF de grootste en belangrijkste. Dit is onder andere af te leiden van het feit dat het voormalige KNF-hoofdkantoor in Ermelo, nu het hoofdkantoor van de KNHS is. De KNHS heette na de samenvoeging eerst het NHS, omdat deze nieuw gevormde federatie het predikaat koninklijk nog niet had gekregen. In 2003 ontving de federatie de goedkeuring van Koningin Beatrix.
De DER functioneerde nog enige tijd zelfstandig, maar fuseerde uiteindelijk ook met de KNHS en is nu een van de 8 hippische disciplines en ging verder onder de naam KNHS Endurancevereniging.

Vijf jaar geleden publiceerden we een interview met Marjolijn de Rooij, één van de oprichters van het eerste uur over het ontstaan en de ontwikkelingen van endurance en de vereniging door de jaren heen.
“Indertijd waren wij –het eerste bestuur van de DER- lid van de Nederlandse Ruiter Sport Vereniging (NSRV) die eenmaal per jaar een endurancerit organiseerde. Een aantal onder ons wilde echter meer, in tegenstelling tot anderen die het recreatieve karakter van rally’s, borrelen en gezellig keuvelen prima vonden. Wij werden dan ook het clubje genoemd dat zo spoedig mogelijk van A naar B wilde en niet van de natuur genoot”, begint Marjolijn haar verhaal lachend.

Van een afscheiding van endurance ruiters wilde de NRSV niets weten. Door het land heen  waren wel een aantal initiatieven, zoals de Endurance Fjorden Club uit Zelhem, maar dat was alles. Naar aanleiding van de eerste georganiseerde endurance wedstrijd in 1980 door de NRSV, ontstond een vast clubje dat resulteerde in een promotiegroep voor een eigen vereniging.

Leuke afkorting
Marjolijn: “Aangezien de NRSV de endurancewedstrijden onder eigen vlag wilde houden, hebben we best hard moeten knokken voor de oprichting van de DER.” Uiteindelijk werpen de inspanningen vruchten af en Karin Schat, Anneke van Doornik, Gerard Hoogland, Nel Stormvogel, Lily en Marjolijn de Rooij vormen het eerste bestuur van de DER.
Marjolijn vervolgt: “We hebben voor de naam Dutch Endurance Riders gekozen,omdat het enerzijds goed de lading dekte en anderzijds omdat in het buitenland ook meteen duidelijk was wie en wat wij waren. Bovendien vonden we DER een leuke afkorting.
Nog voor de officiële oprichting, verscheen in juni 1990 een oproep in de Hoefslag, zodat we  als toekomstige DER een indruk konden krijgen op hoeveel leden we konden rekenen.”
In deze oproep staan ook de doelstellingen:
• Het promoten van de lange afstandsport in brede zin
• Coördineren en reguleren van de nationale evenementen
• Samenstellen en hanteren van reglementen
• Opstellen en registreren van kwalificatie eisen
• Voorlichting aan ruiters
• Informeren van de organisatie van de organisatie van evenementen.
Aangezien de DER in het begin nog een ‘te’ kleine vereniging was, sloot zij zich als buitengewoon lid aan bij de Nederlandse Bond van Rij-en Jachtverenigingen.