Aan het begin van dit jaar kwam ik tot de ontdekking dat het mogelijk was om mijn 100ste wedstrijd goed uit te rijden dit jaar. Daarom besloten mijn vader en ik om daarvoor een mooie wedstrijd uit te zoeken waar we met ze`n tweeën zonder andere grooms naar toe zouden gaan zoals we dat deden toen ik op 9 jarige leeftijd begon met endurance. Het mocht niet zo maar een wedstrijd zijn, maar een uitdaging, want zonder uitdagingen wordt het leven saai.
Mijn vader is groot fan van de Tour de France, tot mijn grote ergernis, als klein kind zijnde, want als het vakantie was en mooi weer was, vond ik dat we moesten gaan zwemmen, maar mijn vader zat dan iedere dag weer gekluisterd voor de buis naar die wielrenners te kijken. Toen ik op de FEI kalender zag dat het oude Bourg d’Oirsans niet plaats vond in de Franse Alpen maar op de Alpe d’Huez, bekend als “de Nederlandse berg” tijdens de Tour de France, vond ik dat wel iets hebben.
Nadat ik het vraagprogramma had opgevraagd bleek er 800 meter hoogte verschil in het vraagprogramma te staan. Omdat er op het EK in september ook ongeveer 325 meter hoogte verschil zijn vond ik deze wedstrijd wel een leuke voorbereiding op het EK en tevens een waardige rit voor mijn 100ste finish.
We schreven in en planden voldoende wedstrijden ervoor zodat de Fasna Trail de 99ste finish opleverde. Afgelopen donderdag morgen om 05.00 was het dan zover om te beginnen aan de 900 km durende reis naar de Franse Alpen. Zelf reed ik de laatste 350 km door de bergen naar de Alpe d’Huez en ik moet bekennen dat naar mate we dichter bij kwamen, ik steeds iets stiller werd. We reden als maar hoger en hoger de bergen in en zagen zelfs sneeuw liggen een paar 100 meter boven ons. Het was prachtig om te zien maar ook een beetje beangstigend dat ik mijn relatief grote paard Eddie R hier 90 km ging rijden. Om 20.00 waren we aangekomen en hadden we Eddie zijn stal gevonden en ook ons eigen verblijf, vanwaar uit alles was georganiseerd door de Franse organisatie. Het hotel was speciaal voor de wedstrijd geopend, want het was immers geen hoogseizoen daar en dus was bijna alles dicht.
De volgende ochtend kregen we de volgende lichte “shock” te verwerken, want in het vraagprogramma bleek bij de hoogte een 1 te zijn weggevallen; namelijk 1800 meter hoogteverschil in plaats van 800 meter hoogte verschil. Maar snel geven we de moed niet op en ik zei tegen mijn vader nu wordt het ten minste een echte uitdaging en als die fietsers het kunnen, dan kunnen Eddie en ik het ook.



We gingen de route voor de grooms verkennen, die in het Frans uitgelegd stond en nadat ik op een gegeven moment mijn Franse woordenboek erbij had genomen concludeerde ik dat mijn vader dus met de “skilift” naar een groompunt moest en daarna ook weer terug met de “skilift” voor het volgende groompunt, je moet er maar op komen. Vervolgens ben ik een stukje met Eddie gaan rijden om al het tuig te controleren, want met 14 kilo lood in de bergen wil je niet dat er iets gaat schuiven.
’s Avonds op de voorbespreking kregen we te horen dat we vooral voorzichtig moesten doen en dat “Florac” een eitje is vergeleken bij deze wedstrijd. Dus zenuwachtig gingen we beide slapen, mijn vader is ’s nachts in zijn dromen kennelijk al 20 keer met de “skilift” naar het groompunt geweest.
De volgende ochtend is dan eindelijk de start. Het kan ook niet op maar het is een bizarre start want meteen bij het start signaal valt er iemand van zijn paard af. Er klinkt een fluitsignaal (zoals bij zwemwedstrijden) en we krijgen een herstart zodat het paard ingevangen kan worden en niet de bergen in rent zonder ruiter. De herstart verliep voor mij iets minder soepel want Eddie was het daar niet zo mee eens maar toen we nog geen kilometer later meteen stijl de bergen in gingen over rotsachtige paden werd hij al snel rustig en lette hij op waar hij liep. We klommen meteen over rotsen rivieren en alle andere stenen en puin die je, je kunt voorstellen van 1900 meter naar de richting van 3100 meter. Nog maar net 10 kilometer onderweg zag ik vlak boven me een gletsjer. Tijdens de eerste ronde kreeg ik de ene verbazing naar de andere te verwerken. Het was een geweldig prachtige omgeving, iets wat ik nog nooit in mijn leven gezien had en dan ook nog eens samen met mijn paard. Rond de 3100 meter begon de afdaling naar iets lager dan 1400 meter waar mijn vader met de “skilift” naar toe was gegaan. Ik had hem nog gezegd dat onder in dat dorp een waterpunt was, maar in alle stress was hij kennelijk met een volle emmer water en groom flessen de “skilift” in gegaan. Vanuit het dal klommen we de laatste 8 km weer omhoog naar 2000 meter waar de vetgate lag.
In deze laatste klim van de eerste ronde moesten we een tunnel in die pikdonker was en waarvan ik het einde niet kon zien. Ik paste er ook maar net in met Eddie en gelukkig maakte de tunnel al snel een bocht waarna ik het einde van de tunnel kon zien. Aangekomen in de vetgate kon ik meteen aanbieden en verspilden we dus gelukkig geen kostbare rijtijd. Ik had mezelf en ook de chef d’equipe beloofd geen risico’s te nemen en alleen verder te rijden als Eddie echt fit is. Dat was hij en dus reden we de tweede ronde. Ditmaal daalden we meteen af naar 1300 meter waarna twee andere bergen beklommen moesten worden. In dit stuk zag ik 24 km lang geen grooms, omdat er met de auto niet bij te komen was en hier was ook geen “skilift” die gebruikt moest worden. Onderweg realiseerde ik me dat de Tour de France over het asfalt verreden werd en niet zoals de wedstrijd 60% over rotspartijen plaatsvond en dat die rotspartijen  naast de bergen ook je tempo afremmen. Op de 30 % asfalt die er was galoppeerden we dan zo hard als het mogelijk was om het tempo goed te kunnen houden. Voordat we bij de vetgate kwamen, moesten we dezelfde klim nog een keer doen vanaf het punt waar mijn vader wederom met de “skilift” naar toe was afgedaald. In de vetgate waren de dierenartsen onder de indruk van hoe fit Eddie nog was en dat hij zo makkelijk die eerste 70 km had doorstaan terwijl hij zo groot is. De Fransen zijn ervan overtuigd dat je in de bergen een klein paard nodig hebt. De laatste ronde was 20 km en vrijwel gelijk aan de eerste ronde alleen sneed je een punt van 15 km af. Met een groepje van 3 paarden op de plekken 8,9,10 vertrokken we op de laatste ronde. De wedstrijdmentaliteit kwam echter toch wel weer bovendrijven en we haalden met ons groepje een andere groep van 4 ruiters in. In galop stormde we vervolgens de berg af richting finish en draaide we de renbaan op. De twee ruiters achter me probeerde me in te halen, maar Eddie stond het niet toe. Eddie werd reuze enthousiast van de speaker die ik aan het einde van de renbaan onze namen en iets van “Champion du Europe”schreeuwde. Hij zette zijn ontzettend snelle race galop aan en we bleven de andere makkelijk met 2 paardlengtes voor. Binnen 10 minuten hadden we hem gekoeld en verzorgd en werden we goedgekeurd. Het leverde ons in het startveld van 20 paarden de 4e plaats op, met 13,06 km/u en slechts 7 minuten achter de winnaar. Dat was 100 keer mooier dan ik überhaupt had durven dromen, maar wel net naast het trapje van de Tour de France waar de prijsuitreiking op plaats vond. Achteraf gezien één van de mooiste en unieke ervaringen van mijn leven en toch ja het moet gezegd worden ontzettend veel respect voor die wielrenners die dagen lang achter elkaar deze bergen omhoog fietsen in de Tour de France.