De vertaling van het enduranceboek van Léonard Liesens is klaar. Het eerste Nederlandstalige handboek endurance is nu te koop.

Endurance OP MIJN MANIER is een boek van een ruiter voor ruiters. Het handboek is de vertaling van het zeer complete boek over de hippische duursport van de Belgische topruiter Léonard Liesens.

Dit omvangrijke naslagwerk bevat bewust weinig wetenschappelijke termen. Meer dan de theorie, zijn het de techniek, de ervaring en het oog van de ruiter die een goed endurancepaard maken.
Doordacht werken met het paard en een goede feeling blijken voor Léonard de succesvolle combinatie.
OP MIJN MANIER is een samenvatting van ervaringen, observaties, literatuur en kennisuitwisseling met andere ruiters en mensen die actief zijn in de endurancewereld (dierenartsen, fokkers, osteopaten, hoefsmeden, officials).
De beschrijvingen en ondersteunende foto's helpen de beginnende ruiter op weg en voor
de meer ervaren ruiters is het een bron van extra kennis.
Het boek is online te bestellen vanaf € 27,50.

Léonard Liesens heeft zijn sporen verdiend in de endurance
Met het Belgisch nationale team reed hij vier wereldkampioenschappen, tweemaal Europees,
drie keer de Pan American en een groot aantal CEIO’s. Individueel ging hij van start op
een ontelbaar aantal wedstrijden in vijf continenten.
Zijn eerste kennismaking met de internationale endurance is in 1997 bij de Amerikaanse Tevis Cup. Binnen 20 uur komt Léonard als 60e binnen bij deze zwaarste endurancewedstrijd
ter wereld over 100 Engelse mijl.
De uithoudingswedstrijden van toen zijn snelheidswedstrijden geworden. Voor een wedstrijd
van 160 kilometer zitten kampioenen nu minder dan 8 uur in het zadel.
"Een paard tot op het niveau brengen dat je één kunt worden in zo'n wedstrijd, dat geeft een
enorme voldoening. En het gevoel dat je krijgt als je op kop rijdt en weet dat je gaat winnen, die extase, dat is enorm."

Odile van Ditzhuijzen heeft het enduranceboek vertaald
“Ik heb een eigen vertaalbureau Traditz.eu en deze naam staat op mijn auto. Ik rij regelmatig rond op endurancewedstrijden, onder andere om mijn zus Marly en dochter Rachel te helpen. Aart Markies zag de tekst op mijn auto en een jaar geleden kreeg ik een mailtje van hem met de vraag of ik mee wilde helpen aan dit boek.
Ik heb dertig jaar in Frankrijk gewoond en ik ben daar in aanraking gekomen met endurance. Mijn ouders hadden in Frankrijk een fokkerij voor Arabische volbloeden. Ik leerde in die tijd Yves Richardier kennen. Hij werd een goede vriend en hij stond in feite aan de basis van de Franse endurancesport. Hij motiveerde me om endurance te gaan rijden en zo reed ik rond 1975 de eerste edities van de wedstrijden Florac, Montcuq etc.
Er is niet veel gepubliceerd over endurance. Ik heb vaak gezegd tegen Yves dat hij een boek moest schrijven maar ik heb hem nooit kunnen overtuigen. Het is een grappige samenloop van omstandigheden dat ik nu via Aart met dit boek bezig ben.”