Ik had gehoopt leuker nieuws te kunnen brengen in deze voorbereidingsdagen op het wereldkampioenschap in Kentucky.
Als wij woensdagmorgen vanuit West-Virginia vertrekken naar Kentucky, hetgeen een heugelijk moment hoort te zijn, vindt er ook een verschrikkelijk moment in mijn leven plaats waar ik niet bij kan zijn. Toen wij Vorige week terugkwamen uit Florac troffen wij Eddie totaal in shock aan in zijn stal. in de uren voorafgaand aan onze aankomst heeft hij een ongeluk gehad in zijn stal.
Wat er precies gebeurt is weet niemand want er waren geen sporen in de stal te vinden, alleen Eddie met een verschrikkelijk dik been trillend van de angst.
De dierenarts is diverse malen bij hem geweest in de daarop volgende 48 uur, waarna ik hem woensdag naar de kliniek in Luik heb gebracht. Ik vond het verschrikkelijk om hem achter te laten, maar ik had geen keuze daar ik vrijdagochtend vroeg naar USA moest voor de Wereld Ruiter Spelen in Kentucky. Uiteindelijk volgde vrijdagochtend 10 minuten voordat ik het vliegtuig instapte de diagnose uit de kliniek.
Die was niet bepaald positief. Uiteindelijk aangekomen in Washington contact opgenomen met mijn vader die inmiddels in Kentucky was aangekomen. Inmiddels was het weekend en was er niets meer mogelijk in de kliniek.
De kliniek had ons gevraagd om het nog een paar dagen aan te kijken. Daar was ik niet zeer blij mee, mijn inziens hoeft Eddie niet voor niets te lijden. De verwonding is er 1 die niet vaak voor komt en waarvan men nog niet zoveel afweet en de artsen hoopten dat het wellicht nog zou meevallen. Vanuit de andere kant van de wereld is het dan ook moeilijk om beslissingen te maken, al wist ik al voordat ik het vliegtuig instapte dat er niet goed uitzag.
Uiteindelijk bleek dat er geen herstel mogelijk is voor Eddie.... En zal hij morgen om 14.00 in het bijzijn van mijn grooms ingeslapen worden, nou ja dat is ongeveer het moment dat ik in de auto stap om 450 mijl richting Kentucky te rijden

Vaarwel mijn lieve Russische Raket!